Dankbaarheid

Een Cursus in Wonderen in praktijk: dankbaarheid

Een Cursus in Wonderen (ECIW) leven hoe doe ik dat? Dat is een vraag die ik mij regelmatig stel. Het gaat immers niet om filosofische bespiegelingen, theoretische discussies of tekstinterpretaties "Wil je liever gelijk hebben of gelukkig zijn?" T29.Vll.l:9), maar om te ervaren dat een leven in innerlijke rust en vreugde werkelijk mogelijk is. Waar je ook bent en wat er ook gebeurt. En dit is weggelegd voor iedereen! ECIW zegt: "Kun jij je voorstellen wat het betekent geen bekommernissen, geen zorgen en geen angsten te hebben maar gewoon de hele tijd volkomen kalm en vredig te zijn? (T 15.1.1:1). Beide passages uit ECIW spreken mij zeer aan. Want ik heb veel tijd van mijn leven besteed aan gelijk willen hebben in plaats van gelukkig zijn. En gelijk willen hebben brengt me wat ik eigenlijk niet wil, namelijk: ergernis, boosheid, angst, afstand, verdeeldheid, winst en verlies, piekeren en zorgen. Alles behalve geluk, innerlijke rust en een gevoel van verbondenheid. En dat is wat ik werkelijk wil!

Mijn moeder

Iemand die mij enorm triggert hierin is mijn moeder. Ik houd veel van haar en kan me soms enorm aan haar ergeren. Dan ervaar ik allesbehalve innerlijke vrede. Wat is het toch dat maakt dat ik mezelf toesta mijn innerlijke vrede op het spel te zetten? Wat wil ik van haar? Wat ik nu weet is dat het niets met haar te maken heeft. Zij leidt gewoon haar leven en doet dat prima. Het verlies van vrede ontstaat pas als ik me met haar leven ga bemoeien. Als ik denk te weten wat het beste voor haar is - en haar dat voorschrijf. Zo meen ik in verband met haar suikerziekte, dat afvallen gezond voor haar zou zijn. Daarmee maak ik haar verantwoordelijk voor haar kwalen en zeg eigenlijk: eigen schuld, dikke bult. Het zou beter voor haar gezondheid zijn indien zij slanker was. Kan ik werkelijk weten dat dit waar is?
Ik heb herhaaldelijk geprobeerd haar te overtuigen van mijn gelijk. Tijdverspilling. De realiteit is immers, dat ze gewoon doet waar ze zin in heeft. Ze eet wat ze lekker vindt en luistert niet naar mijn adviezen. Zij is hierin heel duidelijk: "Waar bemoei jij je mee?". Ik heb ontdekt dat mijn adviezen eigenbelang zijn. Ik wil haar lang en gezond bij mij hebben. Maar wat is gezondheid in dit kader?
Tegenwoordig herken ik mijn gedachten over haar. De adviezen die ik haar geef, draai ik om naar mij. En ik kijk of ik ze in praktijk kan brengen, dan wel of ik ze ook moeilijk vind om na te leven. Adviezen als: eet veel groente en fruit, roddel niet, heet iedereen welkom zoals die is, erger je niet zo, laat het verleden voor wat het is, stop met vergelijken, luister eens naar anderen, en dergelijke. Steeds eerder heb ik nu door wat ik doe en ervaar. Kies ik voor innerlijke strijd of innerlijke rust, voor angst of liefde. Bevestig of bevrijd ik me van mijn overtuigingen? Kies ik voor geloof in overvloed of in schaarste? Bevestig ik angst of stop ik ermee? Wil ik doorgaan met adviezen geven of ze zelf in praktijk brengen? Bevestig ik schuld of kies ik ervoor schuldeloosheid te zien, te beginnen bij mijn moeder?

Ik zie dat we op elkaar lijken

Net als zij wentelde ik vroeger veel van mijn pijn af op anderen - en doe dat van tijd tot tijd nog. Ik zie dat we op elkaar lijken. We worstelen met dezelfde dingen en doen ons best een gelukkig leven te leiden. Deze herkenning maakt mild. Regelmatig zie ik haar nu als een grandioze moeder die leeft zoals zij wil. Lichamelijk gehandicapt, maar helder van geest. Als ik haar vraag of zij terug zou willen naar de periode waarin ze slank was, maar geestelijk in disbalans, of zoals nu, dan kiest zij voor dit laatste.

Ik kan voor haar zorgen en ermee stoppen als ik dat wil. Wanneer zij zegt dat kinderen moeten zorgen voor zieke ouders, kan ik dat horen zonder dat het schuld oplevert. Mede dankzij haar leer ik heel goed voor mezelf te zorgen.

Ik zie dat zij veel mensen aantrekt. Ze staan haar bij en willen in haar nabijheid zijn. En ik zie in dat zij altijd naar beste vermogen geeft. Dit inzicht zorgt ervoor dat ik mij minder aan haar erger. Wanneer zij geplaagd wordt door kwalen, kan ik het hebben dat zij verdrietig en boos is - als zij dit is. En ik luister naar de woorden die ik lang niet wilde horen. Woorden als: "Dit is mijn zaak. Spreek uit wat je te zeggen hebt. Onderbreek me niet steeds". En ik merk dat we tegenwoordig meer lol hebben met elkaar.
Wachten tot mijn moeder aan mijn maatstaven voldoet, is een hopeloze zaak. Zij is vrij haar leven te leven zoals zij wil. Dankbaar ben ik, dat zij mij leert me bewust te worden van wat ik over mezelf denk. En voor wat zij deed voor mij - op de manier waarop zij het deed. Dankbaar voor haar ongebreidelde vertrouwen, ook als ik weer eens kwaad op haar was. Dankbaar voor haar liefde. Ook voor die momenten die ik niet als liefdevol herkende. En ik ben dankbaar dat ik in haar nabijheid steeds opnieuw kan oefenen: wil ik gelijk hebben of gelukkig zijn? Wil ik innerlijke strijd of innerlijke rust? Bedankt hiervoor mam. Fijn dat jij en ik er zijn. En ik weet ook dat ik gelukkig kan zijn als jij er niet meer bent. Je blijft in mijn hart - en dat is groot genoeg om iedereen te omarmen. Als ik mijn overtuiging dat iets erfelijk kan zijn trouw blijf, dan kan ik zeggen dat het dit grote hart is, dat heb ik geerfd van jou.
Het kan geen toeval zijn dat, net nu ik dit opschrijf, ik op de radio het lied hoor: Avé Maria, Sancta Maria.
Dank aan alle heilige moeders!

Peter Winteraeken

Mam is inmiddels overleden